Coraz rzadziej się całujemy - alarmują statystyki. Szkoda, bo nie brakuje powodów, dla których warto to robić...

Gest przyjaznego powitania, wyraz czułości, oznaka radości, wdzięczności, rytuał magiczny, szalenie ważny w seksie, prezent, ale też znak zdrady...
Pocałunek, buziak, całus -ogromnie zróżnicowany, w zależności od kontekstu przyjmuje równie liczne formy. Całują się zwierzęta, całują się ludzie na całym świecie - dzieci i dorośli we wszystkich kulturach. Dlaczego to tak bardzo emocjonujące i przyjemne?

Od piersi do ust Jedna z teorii mówi, że całowanie odtwarza przyjemność i bezpieczeństwo, które odczuwaliśmy w dzieciństwie, gdy matka trzymała nas w objęciach i karmiła piersią. Karmienie uczy pocałunku - podczas ssania wykonujemy przecież te same ruchy, co przy całowaniu.
Lubimy więc się całować, gdyż przypomnienie pierwotnego karmienia jest naszym pierwszym miłosnym zachowaniem - symbolicznym zaopiekowaniem się partnerem i oddaniem mu do dyspozycji najdelikatniejszych części ciała. Pocałunki skłaniają do wrażliwości, bliskości i zaufania - tych samych uczuć, których doświadczaliśmy przy matce. Według kolejnej teorii, pocałunki to pozostałość po... innym posiłku. W pierwotnych społeczeństwach matka karmiła swoje dziecko, przeżuwając jedzenie i przekazując mu je z ust do ust. Dzisiejszy pocałunek mógłby więc być reliktem tamtych zachowań, praktykowanych nadal w niektórych plemionach łowiecko-zbierackich.
Jeszcze inni twierdzą, że pocałunek zrodził się z obwąchiwania, za pomocą którego odróżnialiśmy niegdyś wrogów od przyjaciół. Do dziś jeszcze np. Eskimosi "całują" pocierając się nosami. Ten gest w większości kultur przerodził się potem w kontakt ustny, natomiast u Eskimosów dotykanie się wilgotnymi ustami w mroźnym klimacie było zbyt niebezpieczne.

Stałe pary
Ewolucjoniści skłonni są widzieć narodziny pocałunku w czasach, gdy nasi przodkowie zrezygnowali z kochania się od tyłu na rzecz tzw. pozycji misjonarskiej. Nowa pozycja wymuszała bliższy kontakt emocjonalny z partnerem - dało się patrzeć mu w oczy, rozmawiać, całować. Dzięki temu praprakobiety mogły utrzymać przy sobie partnerów, którzy zapewniali im pożywienie i opiekę. Istnieją jednak kultury, gdzie pozycja misjonarska nie występuje, a mimo to mężczyźni i kobiety łączą się w pary i obsypują pocałunkami.
Niezależnie od swoich początków, pocałunek cementuje trwałość związku. Część naukowców sugeruje, że odpowiedzialność za to ponosi wymiana śliny i soli mineralnych, obecnych w jamie ustnej, co utrwala przywiązanie.
Z tej przyczyny większość prostytutek rezygnuje z pocałunków, a tym samym - z najsilniejszych bodźców podniecających.

Nie takie niewinne
Namiętny pocałunek potrafi prowadzić do upajających doznań mocniej niż najtęższe wino. Całowanie angażuje bowiem wszystkie zmysły. Widzimy partnera, słuchamy jego oddechu, dotykamy ciała, czujemy zapach i smak. Pieścimy jego wargi - wilgotne, delikatne i wrażliwe usta pod wieloma względami przypominają organy płciowe. Sztywny język wsuwany rytmicznie do ust partnera - sugeruje chęć kontynuacji pieszczot w łóżku. Całowanie to jedno z zachowań niebezpośrednio seksualnych, które stopniowo prowadzi do stosunku. Może dlatego właśnie wiele osób uważa, że całować należy się tylko i wyłącznie w domu, a w wielu kulturach publiczne pocałunki są zakazane, uznawane za niehigieniczne albo niegrzeczne - tak jest na przykład w Chinach.
Natomiast w Japonii całowanie postrzegane jest jako zachowanie silnie erotyczne, dlatego nie zdarza się często poza domem, a już nigdy jako pozdrowienie. Nie ma więc cmokających się w policzki koleżanek, nie ma całowania na powitanie babci czy cioci. Silne emocje, związane z całowaniem, od dawna wykorzystuje sztuka.

Arbiter i cenzor
Główną szkołą pocałunku stało się kino. Zaczęło się od 30-sekundowego filmu "The Kiss" z 1896 roku. Film powstał w laboratoriach Thomasa Edisona i przedstawiał całującą się namiętnie parę (Beatrice i Billy Bike).
Stopniowo filmowe pocałunki stawały się coraz dłuższe i bardziej namiętne, aż w 1934 roku restrykcyjny Kodeks Haysa w Stanach Zjednoczonych położył im kres.
Żadnych pocałunków dłuższych niż trzy sekundy, żadnych namiętnych objęć, niemoralnych pozycji (np. leżenia) i nieprzyzwoitych gestów. W okrojonej i ocenzurowanej formie pocałunki - jako jedyny dopuszczalny przejaw namiętności - wyrażały więc wszystko: podniecenie, przemoc, zakazany erotyzm. Kiedy kodeks zniesiono (w 1968 roku), przestały intrygować. Stały się swobodniejsze, niewinniejsze i mniej emocjonujące. Ekranowy pocałunek nie ma dziś tej siły przekazu jak dawniej, zastąpiły go erotyka i pornografia. Skutek?
Kiedyś w ciągu roku widzowie na ekranach europejskich kin oglądali około 1200 namiętnych pocałunków, teraz zaledwie 350! - wyliczyli naukowcy z londyńskiego Instytutu Badania Trendów w Seksualności. A ponieważ kino jest w dużej mierze szkołą zachowań, przekłada się na nasze życie. O ile 10 lat temu Europejczyk wykonywał średnio 214 namiętnych pocałunków rocznie, to teraz ta liczba zmalała do 141! To niepokoi seksuologów. Od czułości, a więc także całowania, często bowiem zależy przyszłość związku.

Dla zdrowia
Są też inne powody, czysto zdrowotne, dla których warto się całować. W czasie pocałunku wydziela sie wiele endorfin i serotoniny - hormonów poprawiających nastrój, wprawiających w euforię i potęgujacych miłe doznania. Poza tym - endorfiny korzystnie wpływają na układ odpornościowy. Im bardziej więc jesteśmy zadowoleni, tym rzadziej chorujemy.
Pocałunki pobudzają krążenie, działają relaksująco i odstresowują. Połączone z seksem czy pieszczotami, dotleniają organizm, gimnastykują i masują ciało, rozgrzewając lepiej niż termofor. Są jak pigułka przeciwdepresyjna i zastrzyk pozytywnej energii.

Autor: Anna Salwa (Focus.pl)

Prawa autorskie © . Wszelkie Prawa Zastrzeżone.

Opublikowane: 2005-06-07 (149 odsłon)